In de meest dramatische en competitieve Olympische marathon ooit is de Nederlandse Sifan Hassan officieel een atleet voor altijd geworden.
Dankzij zijn sprong over de laatste 250 meter kon Hassan een duw van de Ethiopische Tigist Assefa weerstaan en behaalde hij een van de meest verbluffende hattricks in de geschiedenis van het langeafstandsracen.
Binnen een week had ze bronzen medailles gewonnen op de 5.000 en 10.000 meter op de baan, waarna ze op zondagochtend naar goud sprintte op de marathon, minder dan 36 uur nadat ze brons had behaald op de 10.000 meter op een warme, gouden ochtend in de Franse hoofdstad. hoofdstad.
Maar was dit duwtje van Assefa genoeg om Hassan te motiveren harder te rennen terwijl ze wegreed van de wereldrecordhouder in een wanhopige race naar de finish voor Invalides? Ze viel op de grond nadat ze het lint had doorgeknipt, voelde zich duizelig, stond toen op en zei tegen zichzelf dat ze Olympisch marathonkampioen was en begon keer op keer met haar armen te zwaaien terwijl er gejuich opsteeg vanaf de tribunes in de enorme arena.
“Ik heb er geen woorden voor”, zei Hassan.
In de loop van bijna 21 mijl had ze er spijt van dat ze de andere twee races had gelopen. Elke stap was een strijd. Als ze niet op de baan had gelopen, zou ze zich sterker hebben gevoeld. De kopgroep schoof op, maar stopte even met rennen en had een achterstand van vier seconden. Ik dacht dat ze weggingen.
‘Ik dacht dat ze me zouden breken,’ zei ze.
Maar dat hebben ze nooit gedaan.
Het oude gezegde over marathons – “geweldig” omdat het zo waar is – is dat “twintig mijl de halve afstand is.” Bij veel races bestaat de eerste 80% van de marathon uit transport, en dan begint de echte race, en de energie die nodig is om die laatste 10 kilometer te rennen is ongeveer gelijk aan wat een langeafstandsloper heeft besteed om dat punt te bereiken.
Dat lijkt tenminste zo, hoewel 10 kilometer misschien wel de eenvoudigste trainingsafstand is, en het soort afstand dat de snelste langeafstandslopers ter wereld in hun slaap kunnen afleggen.
Dit is wat er zondag gebeurde in de straten van Parijs en de westelijke buitenwijken. Deze twintig mijl lange marathon is uitgegroeid tot een wedstrijd tussen een groep elite-marathonlopers.
Sharon Lokedi, Perez Gebshirshire en Helen Obiri uit Kenia; Assefa uit Ethiopië en haar collega Amani Shankuli; En in het midden tussen hen in lagen twee prachtige zwaarden. Deze deelnemers staan op de 1e, 2e, 3e, 4e en 11e plaats op de wereldranglijst. De wildcard ging naar Yuka Suzuki uit Japan.
Gypsyshire was de eerste die viel en kon de opmars naar de Eiffeltoren niet bijhouden. Toen viel Suzuki achterover.
Medaillewinnaars Tigist Assefa, Sifan Hassan en Helen Obiri vieren feest voor Invalides. Hassans langeafstandshattrick werd bekroond met een gouden medaille. (Joris Verwest/BSR/Getty Images)
Met nog iets meer dan vier mijl te gaan was het een race tussen vijf van de toplopers om drie podiumplaatsen. Twee uit Kenia, twee uit Ethiopië en een Nederlandse hardloopster die als vluchtelinge uit Ethiopië naar Nederland kwam toen ze 15 jaar oud was.
Hassan deed wat ze altijd deed: te laat komen, erg geduldig, heel goed in het gek maken van iedereen, omdat ze wist dat ze wisten dat ze sneller was dan wie dan ook in het laatste stuk, in staat om elke dag te winnen over elke afstand tussen 1 en 42,2 mijl .
Ze wachtte en wachtte tot het laatste moment dat ze had, en gaf toen wat ze kon, waardoor de beste marathonloper ter wereld gedwongen werd haar van het parcours af te duwen, een laatste wanhopige poging om het onvermijdelijke te stoppen.
Hassan won in een Olympisch record van 2:22.55, drie seconden voorsprong op Assefa en 15 seconden sneller dan Obiri, die de bronzen medaille pakte. Door haar derde fondmedaille op de Spelen van Parijs te winnen, bereikte ze daarmee iets dat geen enkele vrouw eerder had bereikt en geen enkele man had bereikt sinds Emil Zatopek, de Tsjechische fondmeester, die goud won op de 5.000, 10.000 en de marathon op de Olympische Spelen van 1952 in Helsinki.
Er zijn veel tijdperken verstreken sinds sport en hardlopen voorbij zijn. De hausse in het langeafstandslopen zou nog twintig jaar duren. Marathonlopen was een nicheactiviteit, die algemeen werd gezien als een roekeloze en potentieel dodelijke onderneming, in plaats van de massabeweging die het vandaag de dag is geworden. De enige noemenswaardige grote marathons werden elke vier jaar gehouden op de Olympische Spelen en elk jaar in april in Boston.
Maar voor Hassan zijn het geen Olympische Spelen als je niet op een belachelijke hattrick mikt. Drie jaar geleden won ze in Tokio de 5.000 en 10.000 en pakte ze brons op de 1.500 meter. Dit op zichzelf was een geweldige prestatie, omdat lopers die de 10.000 kunnen winnen zelden snel genoeg zijn om op het hoogste niveau te concurreren in de metrische mijlrace. Hassan bewees binnen enkele dagen dat die overtuiging onjuist was.
Ze begon toen deel te nemen aan marathons en won de marathons van Londen en Chicago, twee snelle races. In Chicago afgelopen oktober liep ze 2:13.44, de op een na snelste tijd ooit door een vrouw geregistreerd. Ze wordt alleen verbeterd door Assefa’s wereldrecord van 2:11.53, dat een paar weken geleden in Berlijn werd behaald.
Na dit succes begon Hassan van marathontraining een prioriteit te maken. Maar nadat ze zich realiseerde dat ze zich in de andere twee races zou kwalificeren voor de Olympische Spelen, begon ze na te denken over de mogelijkheid om aan alle drie de races deel te nemen en in alle drie de races het podium te bereiken. Een paar dagen geleden gaf ze gekscherend toe dat ze misschien haar hersenen moest laten scannen.
“Iedereen dacht dat ze gek was”, zei Hassans Nederlandse teamgenoot Anne Luyten zondagochtend in het finishgebied nadat ze als 50e eindigde, ruim tien minuten achter Hassan. Whitten, die Hassan goed kent, zei dat ze helemaal niet dacht dat ze gek was. Ze voegde eraan toe: “Het was onmogelijk dat ze beide races had kunnen winnen. Het is verbazingwekkend dat ze nog steeds presteerde in de 5.000 en 10.000, ook al lag haar hart bij de marathon.”
Sifan Hassan en Tigist Assefa strijden in de slotetappe van de marathon van zondag. Hassan schudde de spanning van zich af en haalde Assefa in om de gouden medaille te winnen. (Michael Steele/Getty Images)
Hassan heeft haar succes deels te danken aan het feit dat ze zichzelf tot proefkonijn heeft gemaakt als het gaat om sportwetenschap en trainingsmethoden. In plaats van haar lichaam te trainen om harder te werken als het moe is, plant Hassan soms oefeningen rond de hoeveelheid cortisol in haar systeem.
Cortisol staat bekend als het stresshormoon. Hoe meer cortisol in het lichaam, hoe meer stress ze ervaart en hoe moeilijker het is om te herstellen van de vorige training. Hassan probeert haar best te doen als haar lichaam er zin in heeft, in plaats van zichzelf te belasten.
De andere deelnemers op zondag moesten hun mond van de stoep plukken toen ze hoorden wat Hassan had bereikt.
“Ze heeft gewonnen?” vroeg Dakota Lindeform, de Amerikaanse renner die als twaalfde eindigde en de resultaten niet kon geloven, aangezien Hassan vrijdagavond opnieuw op het podium stond. “Oh mijn God! Mijn benen zijn moe en ik weet niet hoe ik moet rennen als ze moe zijn.”
Lindworm, een grotendeels onbekende hardloper uit het Upper Midwest die haar beste resultaten behaalde tijdens Grandma’s Marathon in Minnesota, stond halverwege de race kort aan de leiding. Ze keek om zich heen en zag de snelheid en kwaliteit waarmee ze achterop raakte en wist dat dit niet lang zou duren, vooral omdat de kopgroep de eerste helft in 1 uur en 13 minuten had uitgespeeld en in de tweede helft voldoende benzine in de tank had. .
Naarmate de race vorderde, werkten de Kenianen en Ethiopiërs samen en probeerden om beurten de pijn in Hassans benen te verzachten. Hassans benen moeten vermoeid zijn geweest, toch? Dit was een van de grootste groepen vrouwelijke langeafstandslopers die ooit samen de laatste kilometers van ’s werelds belangrijkste marathon hebben afgelegd.
“Ik was erg opgewonden om met hen te racen. We hebben het geprobeerd”, zei Obiri, die samen met Lokedi probeerde het tempo op te voeren en Hassan voor het einde terug te dringen.
Lokedi zei dat Hassan gewoon “briljant” was.
“Toen ze op 41 kilometer (25 mijl) was, dacht ik: ‘Oh, ze is hier’, en ik wist dat ze op medaillepositie zou eindigen.”
Tegen die tijd had Hasna zichzelf al acht kilometer lang gezegd dat ze kalm moest blijven en de laatste paar kilometer niet met deze vrouwen moest racen. In plaats daarvan moet ze achter hen blijven, ze opvangen en snel naar de finish rennen.
“Ik zei tegen mezelf: ‘Rustig aan, ren gewoon de laatste honderd meter’”, zei ze.
Ze moest nog een stukje rennen. In de laatste kwartmijl deed Assefa een laatste poging om aan Hassan te ontsnappen. Ze klampte zich aan hem vast en rende het laatste kronkelende stuk met alles wat ze had, maar Hassans benen begonnen het te begeven, en toen ze Assefa naderde, kon ze nog maar aan één hendel trekken.
Wegraces, vooral marathons, eindigen zelden zo beslist in de laatste etappes als baanraces, waarbij de leiders elkaar proberen te beletten elkaar te passeren. De wegen zijn niet zo benauwd als de baan.
Maar dit was een andere strijd, en toen Hassan die laatste sprong maakte, draaide Assefa’s nek zich in een moment van paniek om om een glimp op te vangen van de kracht van wat ging komen. Op een gegeven moment gaf ze Hassan een elleboogstoot. Het was alsof je probeerde de oceaan niet te laten stromen.
Emily Sisson, de Amerikaanse die als 23e eindigde, zei over Hassan: “Ze is het talent van een generatie. Ze zal nu worden gecementeerd als de grootste speler aller tijden, als ze dat al niet is.”
Ga dieper
Tola wint Olympische marathon voor Ethiopië
(Bovenste foto van Sifan Hassan die zondag haar marathonwinst viert: Jorist Verwijst/BSR Agency/Getty Images)
“Woedend nederige communicator. Typische baconfan. Gepassioneerde schrijver. Trotse popcultuurfanaat. Internetspecialist.”