De eerste zwarte coach van Zuid-Afrika, Seyveshel Ntuli, tijdens zijn speeldagen ‘Mowgli’ genoemd, drukt zijn stempel op de ‘blanke mannensport’

Siphesihle Ntuli wenste dat de wereld kleurenblind was. Maar het is ook realistisch. “Je kunt het niet helpen, maar je ziet het, het is zo duidelijk.”

Het is echt.

Ntuli is de eerste zwarte coach van het herenhockeyteam in Zuid-Afrika en is momenteel de enige van de grote internationale teams in de senioren- en juniorprogramma’s voor heren. “Het is niet iets waar ik bewust over nadenk”, zegt de 32-jarige, die assistent-coach van Zuid-Afrika was op de Olympische Spelen in Tokio. ‘Ik weet dat ik hier thuishoor.’

Voor een sport die ervan wordt beschuldigd een endemisch raciaal probleem te hebben, is natuli in het gat een verklaring van het doorbreken van het glazen plafond. Diversiteitskwesties in hockey, waarover zelden wordt gesproken, werden aangewakkerd in de controverse die heerste tijdens het hoogtepunt van de Black Lives Matter-beweging toen een foto van Darcy Bourne, een Engelse Under-21-speler – gedeeltelijk bedekt gezicht, kijkend in de camera en een bord vasthoudend die lezen “Waarom een ​​einde maken aan racisme” discussie?” Het virus verspreidde zich nadat de zoon van Martin Luther King Jr het deelde.

“Er zijn een beperkt aantal zwarte rolmodellen in hockey. Als man zoek je mensen die net als jij zijn. Dat had ik niet in hockey”, zei Bourne.

Ntoli in de dugout hebben is een statement om het glazen plafond te doorbreken.

vonk discussie

De acties van Bourne leidden tot controverse in de hockeywereld. Volgens The Guardian drongen Zuid-Aziaten die bij de sport betrokken zijn in Engeland er bij het hockeybestuur van het land op aan om “een cultuur aan te pakken waarin getalenteerde zwarte, Aziatische en etnische minderheden bang zijn om racisme te melden uit angst dat het hun kansen op vooruitgang in de ladder.”

READ  Bill Bilesik's praise for aircraft is overrated

Terwijl Hockey Australia zijn steun betuigde aan de verzoeningsbeweging met etnische minderheden, erkende het de “onaanvaardbare en racistische behandeling van inheemse volkeren”.

En in Nederland had Terence Peters, de eerste zwarte speler die voor het nationale team speelde, een “emotionele discussie” met zijn teamgenoten, waaruit bleek dat hij “kwetste woorden” had.

“Hockey noemt zichzelf divers, maar dat wil niet zeggen dat er geen racisme is. Als speler uit Almira (een stad in Nederland) werd ik tijdens de wedstrijd constant ‘Mowgli’ genoemd, elke keer dat ik de bal kreeg. Ik durf niets over haar te zeggen. Peters, die een Surinaamse moeder en een Indiase vader heeft, werd door Nederlandse media in Nederlandse media geciteerd: “Je kwam naar een club, mensen zeiden: ‘Oh, dat doe je niet zie dat vaak.'” Of als ik zeg dat ik een hockeyspeler ben: jij? Speel je hockey? Ik dacht: waarom niet? Iemand wees naar een voetbalveld en zei: “Je zou daar moeten zijn.”

Op het hoogtepunt van zijn leven liep Ntoli een lage rugblessure op die een abrupt einde maakte aan zijn carrière, waardoor hij gedwongen werd om te gaan coachen.

“Witte mannensport”

Ntuli had soortgelijke hindernissen in Zuid-Afrika, waar het onderscheid duidelijk was. “In het verleden werd hockey waarschijnlijk gezien als de sport van een blanke… (dus) het komt met een gevoel van: ‘Kom ik uit die sport?'” Als eerste speler en nu coach in een sport die ‘helemaal wit’ domineerde.

Maar in een land zo divers als Zuid-Afrika, met zijn complexe sociale problemen, is dat niet altijd gemakkelijk. “Als je in Langa niet sport, ga je de straat op”, zei de Zuid-Afrikaanse Onder-21-middenvelder Zenani Kray. “Wat er op straat gebeurt, is dat er ‘bendes’ zijn en zo. Ik wilde daar niet bij betrokken raken, dus ik mengde me met sport. Ik speelde voetbal en cricket, maar daarna speelde ik hockey. “

READ  Doel van Van Gaal: Nederland WK-kampioen maken

Langa, een stad in Kaapstad, heeft een rijke hockeytraditie, waarvan de zaden werden geplant door wijlen cricketcoach Bob Walmer. Maar de paden van spelers vanuit steden – de afzonderlijke, achtergebleven stedelijke gebieden waar de meerderheid van de zwarte en gekleurde inwoners woont – zijn niet zoals die in andere delen van het land.

Hockey, in Zuid-Afrika, financiert zichzelf, wat betekent dat spelers de eindjes aan elkaar moeten knopen, zelfs als ze voor het nationale team spelen. Vervolgens moeten ze vechten om het hockeyveld te bereiken, en vervolgens raciale stereotypen bestrijden voordat ze de strenge selectiecriteria overstijgen en een carrière doorbrengen om het vertrouwen van hun teamgenoten te winnen, waarmee ze bewijzen dat ze daar echt thuishoren en dat niet zijn. Alleen in het team vanwege de quotaregels.

Cricket en rugby, twee van Zuid-Afrika’s grootste sporten, hebben het gesprek over raciale transformatie grotendeels gedomineerd, dat vooral gericht is op de toegenomen vertegenwoordiging van zwarten. Er is een tastbare verandering geweest in beide sporten, maar hockey heeft lange tijd aan de zijlijn gestaan.

In de voorhoede van transformatie

We stonden aan de wieg van de transformatie. Na het bestrijden van vooroordelen die opgroeiden in steden in Durban en Pretoria, werd hij een van de eerste generaties zwarte spelers die voor het nationale team speelde. In het begin van zijn leven kreeg hij een lage rugblessure die een abrupt einde maakte aan zijn carrière, waardoor hij gedwongen werd om te gaan coachen.

Door de bunker te runnen in een sport waar heel weinig niet-blanke coaches zijn, probeert Ntuli nu perceptiegevechten van een ander soort te overwinnen. Maar hij zit lekker in zijn vel. “Het is geen druk voor mij. Ik heb veel vertrouwen in mijn kunnen. Het gaat er niet om iets aan iemand te bewijzen.” Hoe mensen ons team zien en hoe het eruit ziet, daar heb ik geen controle over. Maar ik ben erg trots dat ik als zwarte Afrikaanse man, die een grote groep thuis vertegenwoordigde, waarschijnlijk nooit had gedacht dat het mogelijk was voor iemand als ik om de coach van mijn nationale team te zijn.”

READ  Oxford Street-gebouwen door de tijd - Foto-essay | Detailhandel

Ze is inderdaad een inspiratie voor de jongere generaties. “Het laat me zien dat alles mogelijk is zolang je een visie hebt”, zegt Cray.

Kray is een van de zes gekleurde spelers in de Zuid-Afrikaanse ploeg hier in Bhubaneswar, een vertrek uit het verleden waar er maar een of twee gekleurde spelers zullen zijn. Misschien is het gewoon toeval dat deze verschuiving komt als we aan het roer staan. De coach stelt dat de samenstelling van dit team een ​​duidelijke indicatie is dat hockey “niet meer tot de elite in Zuid-Afrika behoort”.

We proberen iedereen erbij te betrekken, niet zoals vroeger. Zolang je hard werkt, kun je het team maken, ongeacht de huidskleur”, zegt Cray. “Het verandert.”

En wij zijn het gezicht van deze verandering. “Je kunt niet anders dan de kleur zien”, zegt hij. “En ik denk dat we het moeten omarmen.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *